وقتی باعث رنجش دیگران می شوی

گاهی یک اتفاقی میفته که می دونیم تقصیر کاریم اما غرورمون اجازه نمی ده به قول معروف خودمونو کوچیک کنیم اما من اسمشو غرور نمی زارم به نظرم بیشتر شبیه یه ترسه.
این رو یادت باشه که شاید دیگه فرصتی برای عذرخواهی نباشه، اگه من جای تو بودم تعلل نمی کردم.
آدم های بزرگ انقدر از خودشون مطمئن هستند که با یه عذر خواهی ساده تحقیر نشن بلکه اینطوری شخصیتشون بالاترم می ره.
پس تو مرحله ی اول با خودت روراست باش و الکی با این جمله که اصلا اون مقصر بود خودتو گول نزن محکم بایست و بگو اشتباه کردم.
و این رو بدون تمام انسان ها جایزالخطا هستند پس  اتفاق خاص و غیر قابل جبرانی نیوفتاده.
حالا که اعتراف کردی وقتش هست که دست بکار شی و می تونی با یک پیام یا تلفن ساده پشیمونیت رو ابراز کنی، میدونم برات سخته، پس قبلش همه حرف هایی که می خوای بزنی رو یک بار جلو آیینه با خودت تمریمن کن.
حتما لازم نیست کلمه ببخشید رو که به نظر من اون قدرام سخت نیست تو حرفات بهش بگی همین که لحنت بوی پشیمونی بده کافیه با این کارت قلبت مثل دریا پاک و زلال می شه و مطمئن باش با این کارت آسمان به زمین نمی یاد.